113. Lekarze przy leczeniu cholerycznych mogą zarządzać na koszt Skarbu pomoc felczerską, a mianowicie: puszczanie krwi, przystawianie baniek i dawanie enem1.

2Polecenie takowe ma być wypisane na kartce ze szczegółowym wymienieniem rodzaju zaleconej pomocy felczerskiej, a co do baniek – z wypisaniem liczby ich wyrazami, a nie cyframi; obok tego wymienione być winny imię, nazwisko, stan i miejsce zamieszkania chorego, a w miastach i numer domu. Jeżeli zaś chory jest żołnierzem, wypisać należy komendę. W końcu własnoręcznie lekarz ma dodać wyrazy „na koszt Skarbu dla ubogiego cholerycznego” i stwierdzić swym podpisem oraz położyć datę.

3Uwag a. Pijawki nie mogą być na koszt Skarbu ordynowane.

414. Za udzieloną pomoc felczerską oznacza się wynagrodzenie następne: za upuszczenie krwi kop[iejek] 20, za każdą przystawioną bańkę 2 kop[iejki], a za same danie enemy kop[iejek] 15. – W każdym jednak razie wynagrodzenie dla felczera w ciągu jednej doby spełnione nie powinno przenosić rsr. 1 kop. 502.

517. Uznając za właściwe w widokach sanitarnych, aby odchody choleryczne poddawane były dezynfekcji, Rząd zobowiązuje lekarzy niosących pomoc chorym cholerycznym, aby przypominali osobom otaczającym chorego, iż dezynfekcja, tak samych odchodów, jako też naczyń do ich oddawania używanych, odbywaną była za pomocą siarczanu żelaza rozpuszczonego w wodzie, biorąc ½ funta siarczanu żelaza na dwa garnce wody.

6Dla ułatwienia zaś rzeczonej dezynfekcji u ubogich chorych, upoważnia się lekarzy, aby zapisując lekarstwa dla ubogich cholerycznych na koszt Skarbu, zapisywali także i siarczan żelaza na koszt Skarbu.

7Przy tym stanowi się za prawidło: aby na raz jeden nie zapisywać więcej jak pół funta siarczanu żelaza; aby dla jednego chorego cholerycznego nie wypisać więcej nad funt jeden tego artykułu; aby zapisywać nie w solucji, lecz w proszku ogrubnym3.

8Aptekarze, wydając ten artykuł, nadpisać winni: „do oczyszczania stolców”. Za ekspedycją z woreczkiem liczyć się ma tylko ½ kopiejki.