Vous l’avez sans doute déjà repéré : sur la plateforme OpenEdition Books, une nouvelle interface vient d’être mise en ligne.
En cas d’anomalies au cours de votre navigation, vous pouvez nous les signaler par mail à l’adresse feedback[at]openedition[point]org.

Précédent Suivant

63. Niebezpieczny zakład

Moje wspomnienia o życiu towarzyskim w Warszawie [fragment]

p. 229-230


Texte intégral

1Dworzaczek1 twierdził, że i w niedowiarku zaprzeczającym wszystkiemu tli pewna wiara w rzeczy nadprzyrodzone, lubo że do takiej „niedorzeczności” nie przyzna się nigdy.

2– W towarzystwie jednym – opowiadał – było dwóch dawnych wojskowych, przyjaciół serdecznych, kapitan i major. Wszczęła się rozmowa o duchach, jak oto dziś u nas. Każdy coś opowiadał. Kapitan wierzył w duchy, a major wyśmiewał wszystko i wyrzekł: „Chciałbym kiedy zobaczyć ducha koniecznie, oj, i dałżebym mu!”. – „Przeraziłbyś się na śmierć”. – „Ja?” – Stary wojak śmiechem wybuchnął. „Będę sam ducha udawał i nastraszę cię, zobaczysz”. – „Dobrze. A jeżeli tego dokażesz, dam ci konia z rzędem”. – „Nie to! lecz dasz mi swoją strzelbę lyońską”. – „Zgoda!” – „A ty, skoro wygrasz, wybierzesz sobie, co zechcesz”. – „Dasz mi tabakierkę po królu Joachimie”. – „I na to zgoda!” Zakład stanął. Czasu oczywiście nie naznaczono. Upłynęły tygodnie i wszyscy o tym zapomnieli żarcie. Raz w nocy szmer jakiś zbudził majora. Północna godzina wybiła... A gdy spojrzał, zobaczył wysoką białą postać blisko łóżka. „Antosiu! – zawołał, przypomniawszy sobie zakład – zachciało ci się figielka. Nie wierzę, idźże sobie spać!” Biała postać stała. „Nie trudź się daremnie, idźże sobie!” Postać pozostała! „Ej, bo mnie nudzisz. Zrzuć prześcieradło! Widzisz przecie, że nie wierzę w ducha!” Postać jak stała, tak stała. „Niecierpliwisz mnie, na honor! Dość tego błazeństwa! Zaprzestań komedii!” Postać ani się ruszyła. „Bo strzelę, ktokolwiek jesteś!” Postać ani zadrgnęła. „Słowo honoru, że strzelę!” – i sięgnął po strzelbę nad łóżkiem. Postać stała. „Strzelę! raz... dwa... trzy!... W imię Boga zaklinam!... raz... dwa... trzy!...” Strzał padł. Postać ani się zachwiała.

3„Ha!” – porwał się major, potem umilkło wszystko. Cisza potrwała przez chwilę. Potem rozległ się śmiech głośny i kapitan z przyległego ze świecą wybiegł pokoju. „Karolu! – zawołał – przyznaj się, żeś się nastraszył. Prześcieradło wisi przed tobą, a kulę ze strzelby wykręciłem. Nie gniewaj się, kochany!” Major nic nie odpowiedział. „Gniewasz się... Chciałem ciebie przekonać tylko. Wybacz, Karolu!” Kapitan pochwycił rękę przyjaciela... Major już nie żył.

4– I cóż go zabiło? – zapytałam.
Dworzaczek ramionami ruszył.

5PRZEDRUK ZA: Paulina Wilkońska, Moje wspomnienia o życiu towarzyskim w Warszawie, oprac. Zofia Lewinówna, red. Juliusz W. Gomulicki, Warszawa 1959, s. 153–154.

Notes de bas de page

1 Ferdynand Dworzaczek (1804–1877) – doktor medycyny, filantrop, zaprzyjaźniony z Wilkońskimi (podczas obrony Warszawy w 1831 roku leczył rannego Wilkońskiego).

Précédent Suivant

Le texte seul est utilisable sous licence Creative Commons - Attribution - Pas d'Utilisation Commerciale - Pas de Modification 4.0 International - CC BY-NC-ND 4.0. Les autres éléments (illustrations, fichiers annexes importés) sont « Tous droits réservés », sauf mention contraire.